اپيزوت اول
قسم به اين شهر و تو ساكن آني كه انسان را در رنج آفريديم:

با چارقد
ودستهايي كه خدا بودند
روزهاي مادرم رفت
و بي كتاب و كلمه
پيغمبري شد كه بر خود مبعوث شد
و پيش ازهمه ي زنان دنيا
لباس ام را شست
آن روزها
وقتي در استكان مي افتادم
يا جيب پدرم را مي زدم
به جرم من
متهم بود
زندگي در دمل
جريان داشت
و مادر
هنوز بود

جخ!
پدر ميتراي گاوكش ميشد
كه با هر خورشيد
مادرم را به صليب مي كشيد
و پيرزن
شبها
از صليب پايين مي آمد
تا براي بچه ها شام درست كند.

اپيزوت دوم

يك كامنت كه شعر شد!
پر واضح!
از این تابلو که من میبینم
با رنگهایی که رویای طیف هاست
و آرزوي قلم موي پير
و اشياء
و سماجت عشق
و چشم روشنی معشوقی که معشوق معشوق خود شده است
و برائت استهلال ماه آخر این شب دیجور
در دل دل کردن ستاره های شمعی
برای سوختن
آه…
اگر آفتاب بیاید
و همه چیز را روشن کند
حتی سیگاری
که در این تاریکی
ترکش کرده ام
ميروم از آفتاب آب می آورم
دستهايت را بشورم!
جايي نرو
تاريكي بزرگ در راه است
روزی كه
جرقه كبريتي
نهایت آرزويي ست.

بخند!

شهر یک کمدی سیاه است

وقتی پا میگذاری

پایت درگرگ فرو می رود

و بیچاره گی همشهریانی

که صد سال از تنهایی شان میگذرد

و هنوز

سیگار های محترم شان را

با اجازه روشن و خاموش میکنند

و پشت سرشان

بکارت هایی لاغر

درکوچه های یائسه این شهر

در اصطکاک بوسه و گناه به بلوغ می رسند

وهمین که ساندویچ سفارش می دهند

عاشق می شوند

و می چرخند  در سرگیجه  ادامه دار زمین

و آنقدر کوچکند

که زود تمام می شوند.

و آسمان شهر

که سل گرفته است

با کبوتران فرتوت و مریض

که در راسته پرنده بازها

جوجه هایشان را می فروشند

تا سالبوتامول بخرند.

من می ترسم

از آدم های تفتیش عقاید

که قلب ندارند

با جیب های پر از سرب

در دادگاه های رسمی و فلزی شان

و ازبس  منجمدند

وقتی می خندند متلاشی می شوند.

و آفتاب گردانها را

در آفتاب مسموم می کنند

تا به همه ثابت کنند

چقدر سمی هستند!

با این همه

هنوز میان همسایه گانم

مردی را می شناسم

که مسواک می زند

ودر آغوش زنش زنا می کند.

***

آمدند مرا بردند

اما

من که عیسی را به جلجتا نبردم!

من که دندان پیغمبری را نشکستم!

این همه ارتداد و این همه گنجشک برای چه؟

***

بهتر است خودم را به یک دامپزشک معرفی کنم

من سگ شده ام!

و فکر می کنم

جنازه این شهر

در قبرستان قدیمی جا نمی شود

بهتر است لاشخورها را صدا کنید!

این حرف ها شاید بوی گندم ندهد

مراقب عشق باش!

سه شنبه است

بیا کنار من بنشین!
هزار و یکمین قصه
مرگ سیاووشان است
و تنهایی غم انگیز روسپی محله ما
در ازدحام مشتریان محافظه طلب
در ازدحام مشتریان اصلاح کار
با اتاق های مزین
به پورتره هایی از همخوابه های ناپلئون
با گیس های نقره ای
که از استوانه های مقدس پاپ هم
براق ترند!
برای فرار از زنگ تاریخ
به دربان مدرسه رشوه دادمآقا اجازه!
تاریخ این روزها روزنامه ی دروغ می فروشد
و شرافت
پشت چراغ قرمزها
بر شیشه های آیرو دینامیک لنگ می سابد.
آقا اجازه!
برایمان از… بن کریستف کلمب بگو!
و  از سون آپ خنک میلوشویچ
از فتح بغداد با یک تلفن
در اسرع وقت!
از همپالگی های کافئین دار لابی ها با هم
از پیتزای دست پخت داوینچی
برای مریدان خط خطی
از عرفان ناگهان مردکه ها
تا شطحیات سیاسی شاه سلطان حسین
برای نرم کردن دل محمود افغان.
از تنهایی روسبی محله ما…
——
هیچ سه شنبه ای نیامدی…
نیمکت پارک
با رنگ تند نارنجی اش
از جنس ما نبودبیا برگردیم به تنهایی خاکستری خودمان
این روزها
مردم بیشتر در انتظار مترو می مانند تا جمعه ها!
و هیچ جمعه ایی بعد از یکشنبه نمی آید!
و هیچ کس با این دو!

داد زدم
بر این عفونت چرا برف نمی بارد
تا روزگارمان را سپید کند
دخترک آرام بر صندلی چرخدار نشست
با دو ارکیده بنفش.
—
بر خط کشی بیرنگ خیابان
جنازه های در چرت
با رنگ زرد ملیجه
به هم سلام میکنند
آن سو تر
داد زدم
ای!
مردک!
اسبها از ماشین ها آدم ترند!
پاسبان گفت:
دلقک با هویجی به جای بینی…
و به انگشت نشانم داد
—
کنار پرچین حیاط خلوت
من کنار اسم کوچکم
و کنار بوی تند بدن دو گربه نابالغ همجنس باز
و کنار زق زق سوسکی جوان
و کنار جیغ دختر همسایه
که با طول موج بلند همیشه خودش را لوس میکند
برای عشق ایستاده ام.


این سو
بر صندلی چرخدار
دخترکی که منتهای عشق من است
نگاه میکند
با دو ارکیده سفید!
—

از سیب های بر شاخه
سیبی افتاد
و جذب تو شد

مشت باز کردم…
داد زدم
ای!
من یک رویا دارم!
من یک رویا دارم!
که تنها دو نقطه دارد
تو!
رویای منی!

من فقط یک حرفم

م!

میم مثل همیشه!

در یک صبح لعنتی مرداد جیغ زدم با مادرم

نافم که افتاد

با دختر عمویم درطبقه همکف آسمان عقد کردیم

یادم دادند که راه بروم

در چهار راه شلوغی نامش زنده گی

من راه رفتم آنقدر که عاشق شدم …

و ایستادم آنقدر که متنفر شدم!

ببخشید

من که میم هستم

با این همه عطر تقلبی که می خرم

باز

احساس می کنم بوی بدی می دهم

شاید برای این است که دنیای خوش بویی ندارم

از بس آسمانش کثیف است،

و از بس زمینش کثیف است

دیگر هوایش را نمیشود عوض کرد

زمینش را نمی شود پاک کرد

روزنامه هایش را نمی شود شست

لباس اش را نمی شود اتو زد

یقه اش را نمی شود آهار داد

اصلاَ اینجا نصف النهارش از وسط فاضلاب می گذرد

و شهردارش هم نمی داند

وکتاب مسخره تاریخ اش سه واحد است!

بفرمائید!

من در زباله دانی مجللی زنده گی می کنم

دم در بد است!

اینجا آدم ها آنقدر فرشته اند که گریه ات می گیرد

مثلا قصاب ها که می میرند

سگ ها جنون گاوی می گیرند

و علم بهتر از ثروت است

و ریاضیات را باید از معلم دینی پرسید چرا که او بهتر می فهمد!

بین خودمان باشد

حتی زورش از معلم ورزش مان هم بیشتر است

و آقای مدیر را می فرستد به جایی که عرب نی انداخت!

اما قصه هایش آدم را می ترساند آنقدر که جیش ات بگیرد

و مجلاتی دارم که پر است از آدم های عوضی با حرف های عوضی و چهره های عوضی

و از بس دروغ اند که

تیتر می شوند

و باران که ببارد

عکس های پشت جلد حتی گریم شان به هم می ریزد

اینجا همه دماغشان را عمل می کنند

اگر نه خود کشی می کنند

با این همه هنوز معتقدم  گاوهای قدیمی

از خیلی ها

پاستوریزه ترند

و بعضی از باکتریهای خیلی مودب

خیلی مودب اند!
و
یک طناب بسیار شاعرانه دارم

اگر کمی سقف به من قرض دهید

نشانتان میدهم.

این روزها

باکفن های دست دوم چینی

وسدر و کافورهای هندی

چه اموات خوش برخوردی را

مونتاژ می کنیم

اما من

که یک میم  کوچک هستم

اعتراف می کنم که جنایت کارم

چون به مو هایم ژل می زنم

و عینک آفتابی ام را دوست دارم

و آستین پیراهنم کوتاه است

حتی کافی شاپ هم رفته ام

شاایسته است که تیر باران شوم.

و فکر میکنم دختر همسایه مان می تواند بخندد

چون آدم است

اگرچه خونش آهن دارد

***

من تاریکم است

کمی شمع برایم بیاورید!

غزلي در نفي خود

به زني كه منتهاي عشق ام است.يا سين!

اپیزود 1

***

به خانه برگرد

انسان منتظر است

و رگ

در هيجان است

به خانه برگرد

و اندوه را خراب كن

نگذار يخ بزنم

در اتاقي كه از جنس من نيست

در خميازه ي خواب و خدا

در سترون اين شب

مرا متولد كن

اصلا بميران!

تنها بگذار در امتداد دستانت كشيده شوم

بگذار در آغوش ات زنانگي!

تمام من

مرد شود

شهر پر از نامرد است

به خانه برگرد

اينجا شب ديوانه است

این روزها به خانه که مي آيم

تنهايم

و چاقويي در پشت دارم

با دندانهايی که  بغضي را نمي جوند

و تا خوابم ببرد

مي شمارم زخم هايم را

پيش از آنكه در آخرين زخم بميرم

تو

باش

كنار بستر مردي

كه در اعماق صد تاول

محتضر است

صداي نزديك تو دور نيست

نفس

تو را مي كشد

و من در امتداد تو چقدر زيبايم.

دوستت دارم

و آغوش ات حقيقتي ست

***

اپیزود2

پارك…

ساعت يازده صبح

با نيمكت هاي يكدست

در ساعت يازده طاق بازم

در جمع گنجشك ها و پيرمردها

كه يكي يكي كم مي شدند…

زير آواز گنجشك ها

مي توان دراز كشيد

و از ياد برد

و در يك آفتاب محض

با تو

سست شد.

و نيازمندي هاي صبح را خواند

مردم در يازده صبح بهتر مي ميرند

مردم در يازده صبح بهتر خيانت مي كنند

مردم در يازده صبح مردم ترند،

و مي شود رفت

در پاتوق پرنده باز هايي

كه در سر چينه دان دارند

با قسم هاي حضرت عباس

و سيگارهاي حشيش

كه نرخ پرنده گان را بلدند

و صادقانه به هم دشنام مي دهند

و مي شود رفت

و شاهدانه ها را از نزديك ديد…

عصر

پرنده ها تمام شد

و روزنامه نيازمندي هاي صبح تمام شد،

فكر كنم بايد بروم

شهر به من نيازي ندارد.

***

به خانه مي آيم

با سر دو كبوتر در جيبم

ارباب!

قصه ها تو را از ياد مي برند

چرا كه با سرنيزه شروع مي شدي

و خون در برادران زنا كارت

هنوز مي جوشيد

سايه ها در آفتاب مي ميرند

و گرسنگان در هر دو

بايد به خيابان رفت

و از زنبيل خالي زنان عكس گرفت

و

كنار خيابان پر از آب دهان عابراني بود

كه در دلشان

به يكديگر نثار مي كردند

اما

دست يكديگر را به گرمي مي فشردند.

و چيزي نمانده بود

زن هايشان را هم به هم تعارف كنند.

عاشقانه هاي اموات

بركارت پستال هاي زرد.

پيش از تو

من بر نفي خود

ايستاده بودم

و كسي از زخم مرا بر نمي داشت

گفتم:

خاك

براي دفن است

و جنازه ماهي ها

با لاشه هاي غمگين

در ضيافت عيد

شاتر دوربينم را بويناك مي كند

من به ابتداي خودم رسيده ام

با سر دو كبوتر در جيبم

و خيال مي كنم چيزي نمانده است

تا بخار شوم

با اينهمه يادم بماند عشق من

در اين بيتوته ي بي تو

براي مردن

هواي تهران را تزريق نكنم

با اين همه يادت بماند عشق من

به جرمت

مرا انگشت نگاري

كردند….

دلقك آن روز هزار بار مرد و زنده شد.شايد دارد خواب مي بيند.كي بيدار مي شود نمي دانست و هنوز گيج بود.

زبانش به لكنت افتاده بود و گفت:

اااعدام؟!

با سينه او را به زمين خواباندند.

عالي جناب با تفرعن در جمعيت رفت.رداي سياهش روي زمين كشيده ميشد.رفت و دركنار جمعيت ايستاد.

دلقك را همانطور به سمت طناب كشيدند.تا چارپايه رفتن مثل برق گذشت.به اندازه نوشيدن يك فنجان چاي.

لش مرگ اش را روي چارپايه گذاشتند.يك چارپايه از همه بالا تر رفت.توانست با آخرين نيروهاي زندگي اش،

روي پا بايستد.

باد خنكي تمام خون و عرق هاي دلمه بسته ي زير گلويش را سرد كرد.مردمي راديد كه بدون لب داد مي زدند

.سپس به صورت جلادش نگاه كرد و پرسيد:اينجا كجا بود….؟

شهر بي لبخند!

جلاد چنين گفت.

دلقك را دار زدند.مردم خنديدند،آنقدر كه اشكشان در آمد.

با آخرین گلوله خودش را شکار کرد
غرق عزا شدند تفنگ و پرنده و …

“یک سیب سرخ”

تو از بهار آمدی اردیبهشت ماه
از برفهای گم شده بی شال،بیکلاه

با چتر نیمه باز … و بارانی بلند
با گیسوان گل زده،ممتد،رها،سیاه

این بیت زود با چمدانی پر از نسیم
آرام رد شدی و رسیدی به ایستگاه

دیدی که سنگواره شدم منتظر شدم
چندین هزار سال پس از آخرین نگاه

دیدی چه بی قرار،مچاله نشسته ام
در انتظار دختری با عطر سرد ماه

این بیت میرسی و به تو قول میدهم
قول دوباره میشوم آن مرد سر به راه

و ناگهان رسیدنت اینجور میشود
که بیت بعد را بنویسم به اشتباه…

زیباترین شکوفه…تو را باز میشود
زیباترین پرنده تو را می شود پناه

زیباترین شکوفه ی این فصل باز شد
زیبا ترین شکوفه تعارف نبود آه….

حالا اگر اجازه دهی سیب میشود
یک سیب سرخ اول اردیبهشت ماه

دستی کشید بر سر کودک پدر بزرگ

بر جیغ شمعدانی کوچک پدر بزرگ

کم کم به دستهای تو معتاد میشود

گلدان شمعدانی کوچک ،پدر بزرگ!

آن خانه آن اتاق من و مادر و پدر

خواهر،عذاب نازله…طفلک پدربزرگ

***

عکس کنار دریا دریا درون عکس

در زرق و برق ماهی و پولک پدر بزرگ

آتش گرفت عکس سیاه و سفید،سوخت،

دریای پیر … بال دو لک لک … پدر برزگ..

از صندلی شروع شد آن روز آن قرار

مادر بزرگ…شاخه ی میخک ،پدربزرگ…

نه او نمرده تنها با پلک های خیس

بر صندلی کنار تو اینک پدر بزرگ…

پاییز ۸۳

“قبرستان،زمستان 84″کلاغهای همیشه،درخت، قبرستان
اتاق زیر زمین،چند اسکلت،انسان

ضیافتی بر پا، دور میز چند شبح
کنار تاریکی،چند روح سرگردان

صدای تق تقه ی کفشهای عزرائیل
رسیدگی به سرو وضع چند قبر جوان
***
درست ساعت پنج غروب او رفته
ه بدون چتر بدون کلاه در باران

درست ساعت پنج غروب “او” گم شد
در ازدحامی از”من”تو”"ما”شما”ایشان
***
و مرگ سر زده ناگاه میرسد از راه
که بی مقدمه آغاز می شود پایان

به قبر هندسه ی گود مستطیلی شکل
سقوط می کنی و محو میشوی در آن
***
درست ساعت پنج غروب می پیچد
صدای تجزیه، تحلیل قبر در انسان

شعر از سال 85_86 که تمام نشد اما با همین هیئت هم ازش خوشم میآد.

تگرگ و برف و زمستان اگر که بگذارند